حاجی جمشید

بابا حاجی همیشه یک شعر رو خوب می‌خواند......روزی روزگاری تقریبا ۱۷ سالی داشتم و عصر دم غروب داخل زمین های کشاورزی بعد از تولکی ( کاشت نشای برنج) موقع برگشتم روی جوب نشسته بودم و خسته از پدر بزرگ پرسیدم بو می اسمت خداداد نی سی چه بهت ایگن حوجی جمشید؟ شعر برام خوند و گذشت گذشت تا در روز جاری اتفاقی توی اینترنت بهش بر خوردم البته عمه ام هم تلنگری قبلش زده بود که علی شعر همیشگی بابا حاجی چی بود.... اما شعری که برام خوند:شنیدم که جمشید فرخ‌سرشتبه سرچشمه‌ای بر به سنگی نوشتبر این چشمه چون ما بسی دم زد